บางครั้ง ถ้ามันถึงเวลา ก็คือถึงเวลา
ทางเดินที่เดินมาสุดทางแล้ว คงเดินต่อไปไม่ได้
ยกเว้นว่าต้องทำทางใหม่ แต่ต้องถามตัวเองก่อนว่า พร้อมแล้วหรือ?
หมอกที่ลงจัด ทำให้การตัดสินใจไม่ดีนัก จิตใจหวั่นไหวไม่หนักแน่น
ฉันรู้สึกว่า พื้นที่ย่ำอยู่ไม่มั่นคง ราวกับเดินบนสะพานแขวนที่กำลังแกว่งไกว
บางครั้ง ถ้ามันถึงเวลา ก็คือถึงเวลา
ครั้งหนึ่ง
ในวันที่มือของเรา ไม่ได้เกาะกุมกันไว้
สายตา ทอดมองไปคนละทาง
เสี้ยวนึง ของความรู้สึก เราอาจจะยังผูกพันกันอยู่
สายใยนั้น นำเรากลับมาที่ตรงนี้อีกครั้ง
ฉัน กับ เธอ
มือของเรา เกาะกุมกันไว้ - - อีกครั้ง
มองตา และ ยิ้มให้กัน
แม้ว่า จะมีบางจังหวะ ที่เราไม่เข้าใจ
แต่บางเสียง ยังคงเตือนเอาไว้ " คุณได้ทำเท่าที่จะทำได้แล้ว "
ฉันเองก็เข้าใจ
แต่ด้วยความเห็นแก่ได้ ไม่รู้จักพอ .. ฉันคงอยากได้มากกว่านั้น
ทั้งที่ฉันเองก็เข้าใจ........
เมื่อเทียบกับวันเวลา ที่คุณไม่ได้อยู่ตรงหน้า
วันนี้ ที่มีคุณโอบกอด ฉันอยากได้มากไปจริงๆ
ทั้งที่ความจริงแล้ว...ณ วันนี้
รอยยิ้มของคุณ ก็เป็นของฉัน
สายตาของคุณ ก็มองมาที่ฉัน
ในวงแขนที่โอบกระชับ.. ก็คือฉัน
แล้วฉันยังจะต้องการอะไรอีก? ฉันถามตัวเอง .. ยัยคนไม่รู้จักพอ ....
ที่รัก ฉันตอบแทนอะไรคุณกลับไปบ้างไหม?
ฉันให้ความสุขกับคุณได้หรือเปล่า?
รอยยิ้มของฉันจะเพียงพอหรือไม่?
หัวใจของฉัน ที่เป็นของคุณคนเดียวนั้น .. มันเพียงพอหรือเปล่า?
บางครั้งฉันเองก็เผลอคิดไปว่า ฉันดีพอสำหรับคุณไหม
ถ้าถึงวันที่ มีคนที่ดีพร้อมสำหรับคุณ
... ฉัน จะถอยห่างออกมาได้จริงหรือเปล่า..ฉันยังสงสัยตัวเอง
มันคงเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไป ถ้าฉันจะพูดว่า ฉันเองคงขาดคุณไม่ได้
ให้ตายสิ ฉันเกลียดคุณจริงๆ เกลียดตัวเองด้วย
ไม่ชอบเลย ที่ความขึ้นลงของอารมณ์ฉัน มันจะต้องขึ้นอยู่กับคุณ
เบื่อเป็นบ้าเลย เมื่อไหร่ มันจะแยกออกจากกันนะ
ฉันไม่ชอบเลย กับการรอคอย ทำไมอะไร อะไร มันแล้วแต่การตัดสินใจของคุณนะ
เบื่อ
เบื่อมาก ถ้าฉันขออะไรสักอย่างได้
ฉันอยากให้ความทรงจำของฉันที่เกี่ยวกับคุณ หายๆไปซะ
ให้ลืมไปให้หมด จำอะไรไม่ได้
อยากให้เราคุยกัน ก็แค่คนรู้จัก
ฉัน เบื่อ
ฉันเบื่อที่ต้องเป็นแบบนี้ เบื่อที่ต้องโหยหาคุณ
พอกันที่ ฉันไม่อยากทำร้ายตัวเองอย่างนี้เลย
edit @ 2005/05/11 16:20:23
คุณเป็นคนที่เชื่อคำพูดไม่ได้จริงๆด้วย
ฉันคิดถูกแล้วล่ะ ที่ไม่เคยเชื่อคำพูดคุณเลย
บ้าชะมัด การตัดสินใจของฉันในวันนั้น มันส่งผลร้ายมาให้ฉันจริงๆด้วย
การมีคุณในชีวิต ไม่ส่งผลดีกับฉันเลย มีแต่จะทำให้มันแย่ลง แย่ลงเรื่อยๆ
ฉันนับถือตัวเองน้อยลง ไม่ใจคน กลายเป็นพวกพารานอย
การที่คุณเคยโกหกฉันมาตลอด ทำให้ฉันไม่สามรถ กลับไปเชื่อใจคุณได้อีกครั้ง
ทั้งที่ บางครั้ง ฉันเอง ก็รู้สึกว่า คนเรา มักจะจำแต่เรื่องไม่ดี ส่วนเรื่องดีๆ ก็จะถูกลืมไปง่ายๆ
แต่ฉันก็บังคับตัวเองไม่ได้
ถ้าฉันไม่เขียนบันทึก ว่าเคยทำอะไรร่วมกันบ้าง คุณเคยทำอะไรให้อุ่นใจ.. ฉันคงจำไม่ได้
ฉันจำได้แต่เรื่องแย่ๆ จำได้ แต่เรื่องที่ว่า คุณเคยทำอะไรเลวร้ายไว้กับฉันบ้าง
โกหก มีคนอื่น คำพูดทำร้ายจิตใจ โมโหคนอื่น แล้วมาลงอารมณ์ใส่ฉัน
ฉันจำได้ดี และระลึกอยู่เสมอว่า คุณเอง รังเกียจฉันตลอดมา บ่ายเบี่ยงที่จะอยู่ใกล้กัน
ฉันจำได้ ว่าคุณเลื่อนนัด เบี้ยวนัด มานับครั้งไม่ถ้วน
ฉันจำได้ คุณไม่อยากให้ฉันรู้เบอร์ติดต่อคุณ จำได้ ว่าคุณเคยบล็อค msn ฉันตลอดเวลา
ฉันจำได้ ฉันจำได้ ฉันจำได้ ฉันเชื่ออยู่เสมอว่า คุณเห็นฉันเป็นตัวเชื้อโรค
ฉันเคยสงสัย ว่า อะไรที่ทำให้ จู่ๆคุณก็เปลี่ยนไป ยังกะกลับด้านของเหรียญ
คุณโทรหาฉัน แทบจะ เช้า เที่ยง เย็น อยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา
ไม่เคยผิดนัด แถมยังไปรอก่อนเวลา
ฉันเคยสงสัย ว่าทำไม? ทำไม ทำไม คุณอยากเล่นเกมอะไรอีก
ฉันตามอารมณ์คุณไม่ทัน อ่านความคิดคุณไม่ได้
ฉันคล้อยตามไปกับหมากที่คุณวางไว้
ถ้าการตบหัวแล้วลูบหลัง มันเป็นเรื่องสนุก เรื่องบันเทิงสำหรับคุณ
ฉันสงสัยเหลือเกินว่า เมื่อไหร่กัน ที่คุณอยากจะพอ
ฉันเกลียดคุณ ฉัน เกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ